|| ||

Roestvrij Taal Boekenpanel 2019

Roestvrij Taal 25 september 2019

Roestvrij Taal Boekenpanel 2019

Tradities zijn er om in ere te houden, zo luidt het cliché. Of om in het leven te roepen, natuurlijk. En dat doen we bij deze. Na het grote Roestvrij Taal Boekenpanel van vorig jaar, stomen we nu door met de editie van 2019. Er werd namelijk weer heel wat gelezen afgelopen maanden. Aan de stranden van Terschelling, in de Beierse bergen en zelfs op Cinque Terre verslonden we menige letter. Van welke literaire pareltjes genoten we het meest?

Danny las Het meisje in de trein van Paula Hawkins
“Altijd leuk: een hoofdpersoon waar je je meer aan ergert dan mee identificeert. En zuipschuit Rachel voldoet daar helemaal aan. Haar zucht naar alcohol is ook nog eens essentieel voor het verhaal. Want door de gaten in haar herinnering word je een klein beetje op het verkeerde been gezet. Ja, een klein beetje maar. Want het einde van deze thriller laat zich eigenlijk wel raden. Daar hoef je echt geen Sherlock Holmes voor te zijn.”

Jay las Emma van Jane Austen
“Het leven in het Engelse Surrey begin negentiende eeuw moet voor de gegoede stand heerlijk gezapig zijn geweest. Wandelen, lezen, pianospelen, kaarten, kletsen en koppelen: veel meer leek er niet te doen. Vooral koppelen is een favoriete bezigheid van Emma Woodhouse, de antiheldin van Jane Austens laatste bij leven gepubliceerde roman. Alle clichés over deze ‘proza-Shakespeare’ blijken waar. Haar waarnemingsvermogen is verbluffend, de ironie is onovertroffen en de satire vlijmscherp. Helaas doet het einde wel al het glazuur van je tanden springen.”

Annelieke las Vele hemels boven de zevende van Griet Op de Beeck
“Heel handig zo’n e-reader, maar een flaptekst: ho maar! Vaak moet ik het doen met de titel en de omslag. De prachtige titel van dit boek deed me besluiten naar de volgende pagina te swipen. En ik kwam niet bedrogen uit. Integendeel; het boek geeft een prachtig inkijkje in het leven van vijf mensen in verschillende leeftijdsfasen die worstelen met het leven en de liefde. In het Vlaams geschreven – dat vaak toch lieflijker klinkt – en met prachtige observaties. Alleen die eerste zinnen al: ‘Wat heb ik nog gezien? Een vrouw in de frituur, heftig in de weer met inpakpapier en bamischijven en wisselgeld. Ze keek triester dan ik ooit iemand had zien kijken. Ze droeg een roze T-shirt met een opdruk in glitterletters: LOVE ME.’ Zijt gij al overtuigd?”

Stefan las De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje van Jonas Jonasson
“Zonderlinge avonturen. Dat zijn alle boeken die ik intussen van Jonasson gelezen heb (lees ‘drie’). Dit verhaal begint met de aanstelling van het veertienjarige meisje Nombeko als chef latrines in een sloppenwijk van Johannesburg. De eerste hap van een heerlijk ruikende, maar bijzondere leesmaaltijd, met fascinerend smakende hoofd- en bijrollen, vakkundig gekruid met diverse snufjes wereldpolitiek. Alsof je uit nieuwsgierigheid in een keurig restaurant je vork prikt in een bord groene curry met appelmoes en hagelslag. En dat je na de laatste hap roept: ‘Nog een, alstublieft!’”

Marlon las Tokyo tapes nr. 6-4 van Hideo Yokoyama
“Shoko, de zevenjarige dochter van een augurkgigant wordt in 1989 ontvoerd en na een mislukte losgeldoverhandiging dood gevonden. De zaak is nooit opgelost. Maar dan ontdekt Mikami – ex-rechercheur en inmiddels ‘gedegradeerd’ tot persofficier – na veertien jaar nieuwe feiten die de zaak in een ander daglicht stellen. Tot zover de ingrediënten van een klassieke whodunit. Toch is dat niet waar deze mysterieuze roman om draait. Yokoyama neemt je mee in een complex web van machtsstructuren, corruptie, censuur en doofpotaffaires dat achter het gordijn van Japanse beleefdheid schuilgaat. Een aanrader!”

Rachelle las De lange dagen van Castellamare van Catherine Banner
“Perfect leesvoer voor een relaxte stranddag terwijl je geniet van de Italiaanse zon en nipt aan een Limoncetta. Je volgt de familie Esposito een eeuw lang. Drie generaties worstelen zich door oorlogen, fascisme, toerisme, familievetes en uiteindelijk de economische crisis op een klein, fictief Italiaans eiland. Ondanks de thema’s blijft het verhaal luchtig, vrolijk en warm. Aan het einde van het boek hebben de karakteristieke eilandbewoners en hun volksverhalen je hart zeker weten veroverd!”

Tjerry las Iedereen fit genoeg … om te presteren van Toon Gerbrands
“Ik ben een vaste lezer van de managementboeken van Toon Gerbrands, de algemeen directeur van PSV. Waarom ik zijn boeken lees? Omdat hij als geen ander complexe zaken tot eenvoud weet terug te brengen. Op die wijze bezorgt hij me telkens weer tips en handvatten, heel bruikbaar voor mijn eigen dagelijkse handelen. Zowel privé als zakelijk. In mijn boekenkast heb ik om die reden een prominente plek ingeruimd voor onder meer Mijn stijl en De kunst van coachen. Plus sinds kort Iedereen fit genoeg … om te presteren. In een goed uur heb je deze laatste uitgave van Toon Gerbrands gelezen. Maar ik verzeker je: je bent weer volop tips rijker om lekker in je vel te presteren. En dat willen we toch allemaal?”

Jeannine las Boud, het verzameld leven van Boudewijn Büch door Eva Rovers
“Goede biografieën houden me uit mijn slaap. Ik kan niet stoppen met lezen en het bekijken van de foto’s. En vervolgens blijf ik er maar over nadenken. Het boeit mij waarom iemand bepaalde keuzes maakt. En wie hij of zij nu eigenlijk écht is of was. Was Boudewijn Büch een fenomenale verhalenverteller? Een pathologische leugenaar? Of een kunstenaar die bewust of onbewust steeds meer het personage werd dat hij creëerde? We zullen het nooit weten. Want ook in zijn 67 dagboeken en ontelbare brieven lopen feit en fantasie in elkaar over. Eén ding wordt in elk geval duidelijk: achter de – volgens zijn psychiaters superieur begaafde – dichter, schrijver, presentator, wervelwind, obsessief boekenverzamelaar, reiziger, kennisvreter en muziekkenner ging een sterk gevoel van eenzaamheid schuil. Ik las de bijna 600 pagina’s met groeiend medelijden. Maar laat je daardoor niet afschrikken: houd je van biografieën of wil je meer weten over het fenomeen Büch, dan is Boud absoluut een aanrader!”

« terug naar het overzicht